Jako pierwszą wojnę o zasięgu światowym w historii ludzkości uznaje się wojnę siedmioletnią (1756-1763), zaś z historii wielkich wojen wieku XIX najbardziej znany jest geniusz wojenny Napoleona. Za jego panowania aktywność militarna Francji przejawiała się także w Ameryce (sprawy związane z francuskimi koloniami) i Afryce (wyprawa egipska 1798-1801). W toku inwazji armii Napoleona na Półwysep Pire-nejski rodzina królewska i kamaryla dworska z rządem centralnym Portugalii musiały w 1808 roku przedostać się do Brazylii, gdzie przyczyniły się do scentralizowania tej największej kolonii portugalskiej.
Tymczasowe przeniesienie centrum imperium portugalskiego do Rio de Janeiro wywarło duży wpływ na to, że później z Brazylii powstało Imperio do Brasil. Mimo że w późniejszym czasie Brazylia przekształciła się w republikę federalną, to jednak dalej pozostała jednym państwem,
a nie rozbiła się na szereg różnych państw i państewek, jak było to w przypadku kolonii hiszpańskich. O historycznym znaczeniu wojen napoleońskich świadczy i to, że ich zakończenie oraz Kongres Wiedeński w 1815 roku stanowią ważną cezurę w dziejach dziewiętnastowiecznej Europy.
Można powiedzieć, że każdy z ostatnich trzech wieków miał swoje wielkie europejskie wojny, które zaczynały się na Starym Kontynencie i z czasem stały się „światowymi" w tym sensie, że zdarzenia wojenne odbywały się i miały dalekosiężne skutki na obu sferach kuli ziemskiej (według podziału amerykańskiego) - tak wschodniej, jak i zachodniej. Wiek XX miał aż dwie takie wojny w skali światowej, które po roku 1945 znalazły się na kartach podręczników jako pierwsza i druga wojna światowa. Zakończenie tej ostatniej w 1945 roku stanowi ważną cezurę w periodyzacji dziejów historii powszechnej. Według najnowszych planów nauczania historii żyjemy, ogólnie biorąc, w okresie „post-1945". Zaś w Niemczech rok 1945 nazywa się niekiedy jeszcze „Stunde Nuli". Ta data odgrywa ważną rolę w historycznej świadomości Rosjan, Amerykanów, Japończyków. Tak jest i w podręcznikach historii. To znaczy, że w ogólnej periodyzacji dziejów druga wojna światowa zajmuje bardzo istotne miejsce, ale jako rok punktowy, stwarzający cenzurę w historii powszechnej uznaje się koniec, a nie początek wojny, największej w dziejach ludzkości.