W okresie prac nad przygotowaniem nowego Narodowego Planu Gospodarczego na lata 1956-1960 najszybciej akceptację uzyskał ostatni ze wspomnianych postulatów. W lipcu 1955 r. Rada Ministrów nakazała inwentaryzację tego majątku, a w czerwcu 1956 r. przedstawiła pierwsze plany jego wykorzystania. W tym samym czasie nastąpiła liberalizacja przepisów porządkowych w strefie nadgranicznej, co dało asumpt do zainicjowania nowej fali osadniczej na terenach leżących nad Odrą i Bałtykiem oraz pobudzenia turystyki nadmorskiej.
Elity i społeczeństwo Pomorza Zachodniego ogromne nadzieje na nowe zdefiniowanie roli Pomorza Zachodniego w rozwoju gospodarczym Polski wiązały z powrotem do władzy Władysława Gomułki. Jego większe otwarcie na potrzeby ziem zachodnich potwierdzało utworzenie instytucji państwowych, odpowiedzialnych za politykę zachodnią, takich jak rządowa Komisja dla Rozwoju Ziem Zachodnich, sejmowa Nadzwyczajna Komisja Ziem Zachodnich oraz społeczno-polityczne Towarzystwo Rozwoju Ziem Zachodnich.
W praktyce jednak nadzieje związane z nową ekipą rządową tylko częściowo zostały zrealizowane w polityce gospodarczej wobec ziem odzyskanych. W sferze propagandowej odwoływano się wprawdzie do potrzeby przezwyciężenia narosłych zaniedbań w minionej dekadzie, jednak w praktyce plan pięcioletni w swych generalnych założeniach nawiązywał do planu sześcioletniego. W aktualnej strategii deklarowano wyrównanie dysproporcji w rozwoju poszczególnych regionów i sektorów gospodarczych, ale miało się to dokonać przy kontynuowaniu najważniejszych inwestycji z lat ubiegłych. Nadal uprzywilejowane były hutnictwo, przemysł maszynowy i chemiczny, wydobycie węgla i rud żelaza oraz metali nieżelaznych.
Dla Pomorza Zachodniego szczególne znaczenie, miało ożywienie polskiego handlu zagranicznego, co bezpośrednio skutkowało poważnym przyspieszeniem rozwoju gospodarki morskiej. W ciągu najbliższych lat powstrzymany został regres w tej dziedzinie. Symbolem dobrej passy regionu stała się odbudowa stoczni „Wulkan". Dzięki niej w Szczecinie powstał nowoczesny ośrodek stoczniowy. Przemiany w światowej żegludze, a zwłaszcza zwiększenie tonażu statków przesądziły o konieczności modernizacji zespołu portowego Szczecin-Świnoujście i rozbudowie ośrodka świnoujskiego" .
Swoją szansę uzyskały też porty w Ustce, Kołobrzegu i Darłowie. W 1960 roku otrzymały, po siedmiu latach przerwy, prawo do przyjmowania statków handlowych. Jednak w ślad za tym nie nastąpiły większe inwestycje i wyjątkowy w wielkości obrotów rok 1948 już się nie powtórzył w działalności tych portów.
Na początkowym ożywieniu inwestycyjnym skorzystała Polska Żegluga Morska. Wiatach 1956-1960 wzbogaciła się o 30 nowych statków. Rybołówstwo morskie w regionie zostało znacząco dowartościowane poprzez powstanie drugiego - obok „Odry" - dużego przedsiębiorstwa połowów dalekomorskich „Gryf". Dzięki wyasygnowaniu odpowiednich kwot na odbudowę główny potencjał regionu był koncentrowany w jego stolicy, a liczne małe miasta i miasteczka nie przezwyciężyły stagnacji, trwającej jeszcze od początku XX wieku" .