Dopiero w 1947 roku region znalazł się w polu widzenia władz centralnych i został objęty planowaniem długofalowym. Uchwalony w lipcu plan trzyletni zakładał doprowadzenie do scalenia ziem zachodnich i północnych z resztą kraju, ze szczególnym wykorzystaniem wybrzeża morskiego. Choć lokalne potrzeby gospodarcze zostały podporządkowane interesowi ogólnopolskiemu to jednak centrala w sposób szczególny potraktowała region szczeciński wdrażając tzw. program aktywizacji. Jego efektem było uruchomienie morskiego potencjału samego Szczecina, powstanie licznych przedsiębiorstw usług portowych, szkolnictwa morskiego, niewielkich firm żeglugowych, zaczęła się wstępna odbudowa stoczni i doinwestowanie rybołówstwa. Do ośrodków uprzywilejowanych należały Szczecin i kilka mniejszych portów morskich. Z ważniejszych miast - poza stolicą regionu - wspomnieć można o niewielkich inwestycjach w Stargardzie, Myśliborzu, Sianowie, Słupsku, Darłowie i w Koszalinie. Pominięcie wielu mniejszych obiektów przyczyniło się do ich dalszej dewastacji, a pośrednio zahamowało odtwarzanie funkcji gospodarczych małych miast.