<!-- @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } -->

Nowe ziemie znacznie różniły się od pozostałych dzielnic Polski. Inna tu była ludność, stopień rozwoju cywilizacyjnego, charakter gospodarczy. Przed II wojną światową Pomorze Zachodnie spełniało wyraźnie peryferyjną funkcję w organizmie ekonomicznym Niemiec. Przez dziesięciolecia utrwalił się rolniczy charakter dzielnicy. W strukturze agrarnej przeważały wielkie gospodarstwa, powyżej 100 ha. Odmiennie niż na ziemiach dawnych Polski gospodarstwa najmniejsze zajmowały

niewielki areał. Brak było większych centrów przemysłowych, dominowały zaś niewielkie zakłady oparte o surowce rolnicze lub pracujące na potrzeby wsi, np. gorzelnie, krochmalnie, mleczarnie, młyny, zakłady przemysłu drzewnego, papierniczego, odzieżowego i produkcji materiałów budowlanych.

Typowa dla regionu była również duża liczba małych miast i miasteczek dysponujących dość dobrą infrastrukturą komunalną oraz przeważnie niewielkim potencjałem przemysłowym i rzemieślniczym, związanym z gospodarką rolną. Na ich tle wyraźnie odbijał się jedynie wielkomiejski Szczecin z jego przemysłem stoczniowym i gospodarką morską. Przedwojenny przemysł Pomorza nie należał do nowoczesnych. Stwierdzenie to dotyczy szczególnie branży paliwowej, mineralnej, spożywczej i drzewnej. Lepiej przedstawia! się przemysł włókienniczy, odzieżowy i metalowy .